تعریف

دیسفونی اسپاسمودیک، یکی از انواع اختلالات صوتی است که در برخی در دهه دوم زندگی بروز پیدا می کند ولی معمولاً در سنین میانسالی علایم آن شروع می شود. این اختلال در زنان بیشتر از مردان دیده می شود.

علایم بسته به نوع دیسفونی اسپاسمودیک متفاوت است. سه نوع دیسفونی وجود دارد: 

1- adductor  یا نزدیک کننده: در این نوع در حین آواسازی تارهای صوتی به شکل ناگهانی و نابهنجار به یکدیگر نزدیک می شوند. اولین علامت و بارزترین ویژگی آن تلاش و تقلا است و جریان هوا کاهش پیدا میکند. در نشانه های استروبوسکوپی، به دلیل پرنزدیکی، احتمال دیدن ضایعه وجود دارد.

2- abductor یا دورکننده: در این نوع، در حینی که فرد آواسازی میکند بطور نابهنجار و ناگهانی تارآواها از هم دور می شوند و قطع آواسازی و آفونی از جمله مشکلاتی است که این افراد دارند. و جریان هوا افزایش پیدا می کند.

3- مخلوط

شروع این اختلال می تواند ناگهانی و یا بصورت تدریجی باشد.
استروبوسکوپی روش مناسبی برای ارزیابی آن نیست زیرا حرکات نامنظم و غیرقابل پیش بینی است و تنظیم سرعت فلاش ها کار راحتی نیست و بنابراین نمی توان به آن مطمئن بود.

درمان دیسفونی اسپاسمودیک

اهداف درمان، کاهش اسپاسم حنجره یا کاهش بسته شدن چاکنای است.
شیوه های متداول درمانی عبارتند از :

1- صوت درمانی
2- تزریق سم بوتوکس
3- قطع عصب راجعه

صوت درمانی

صوت درمانی با هدف کاهش مستقیم علایم انجام میشود. صوت درمانی در اختلالات خفیف و مراحل اولیه بیماری باعث تخفیف علایم بیماری می شود. ولی در موارد مزمن صوت درمانی مفید نیست.

تزریق سم بوتوکس

هدف، ایجاد ضعف در تارآواها و کاهش نزدیک شدن آنها است. تزریق مجدد سم هرازگاهی لازم است. ( 3-4 ماه یکبار). و نیز تزریق سم عوارض جانبی برای عملکردهای اسفنکتری حنجره دارد مانند آسپیریشن.
این روش موثرترین روش درمان، به ویژه برای نوع نزدیک کننده است. ولی برای نوع دورکننده و مخلوط چندان مفید نیست.
استراحت صوتی بعد از تزریق لازم است.

قطع عصب حنجره ای راجعه

این روش سبب فلج تارآواها و کاهش علایم دیسفونی اسپاسمودیک حتی به مدت طولانی بعداز عمل (چند ماه تا چند سال) می شود. با این حال بهبودی موقتی است.
قبل از کاربرد این روش میتوان از تزریق گزیلوکائین برای بررسی تاثیر فلج دائم تاآواها استفاده کرد.